This is default featured slide 1 title

You can completely customize the featured slides from the theme theme options page. You can also easily hide the slider from certain part of your site like: categories, tags, archives etc. More »

This is default featured slide 2 title

You can completely customize the featured slides from the theme theme options page. You can also easily hide the slider from certain part of your site like: categories, tags, archives etc. More »

This is default featured slide 3 title

You can completely customize the featured slides from the theme theme options page. You can also easily hide the slider from certain part of your site like: categories, tags, archives etc. More »

This is default featured slide 4 title

You can completely customize the featured slides from the theme theme options page. You can also easily hide the slider from certain part of your site like: categories, tags, archives etc. More »

This is default featured slide 5 title

You can completely customize the featured slides from the theme theme options page. You can also easily hide the slider from certain part of your site like: categories, tags, archives etc. More »

 

Wprowadzenie do ssaków

Wprowadzenie do ssaków Ssaki to ponad 8000 żyjących współcześnie zwierząt, bardzo różnych pod względem budowy i biologii. Jedne z nich prowadzą tryb życia lądowy, inne z kolei cały czas przebywają w wodzie. Niektóre biegają po otwartej przestrzeni, inne kryją się w poszyciu lasu i norach lub wspinają się na drzewa. Są i takie, które zamieszkują lodowe pustkowia Arktyki lub parne tropikalne dżungle. Ich rozmiary oczywiście się różnią – od nie większej od małego palca ryjówki etruskiej po wala błękitnego, ogromnego jak rumbo jet walenia. Zwierzęta te charakteryzują się przede wszystkim występowaniem gruczołów mlekowych u samic, które tak jak człowiek karmią swe młode piersią i wychowują przez pewien okres, obecnością owłosienia – włosów lub futra, które chroni je przed przegrzaniem lub wyziębieniem, oraz stałocieplnością potocznie nazywaną ciepłokrwistością. Ssaki to zwierzęta tworzące najwyżej zorganizowaną gromadę podtypu kręgowców, typu strunowców, która powstała około 200 mln lat temu z gadokształtnych ssaków kopalnych z rzędu Therapsida.

Osa

Osa Jak wszystkie do tej pory opisane przeze mnie owady osa również jest owadem latającym. Wielkim plusem dla człowieka jest to, że brzęczenie skrzydeł osy jest stosunkowo donośne, a więc mam szansę, aby przed nią uciec, lub ją wcześniej zabić. Osa jest to stworzenie wszystkożerne. Tak, więc jego pokarmem może być wszystko zaczynając d warzyw poprzez owoce, nawet po inne owady. Osy mają jedną bardzo przydatną człowiekowi zdolność, a mianowicie taką, że zapylają kwiaty i rośliny hodowane przez człowieka. Osy są niebezpieczne. Posiadają w swoim ciele broń, której boi się każdy człowieka. Mowa tu oczywiście o żądle. Użądlenie osy normalnego nieuczulonego na jad osy człowieka nie wywoła żadnych poważniejszych groźnych skutków, jednak może przyprawić nam trochę bólu, który jest nie groźny, jednak bardzo bolesny. Aby zabić człowieka musiałby on doświadczyć na swoim ciele kilkuset ukąszeń. Chyba, że ktoś ma uczulenie wtedy nawet jedno ukąszenie może okazać się tragiczne w skutkach, nawet śmiercią ukąszonego.

Ciąża

Ciąża Wszystkie ssaki rozmnażają się płciowo to znaczy, że samica zachodzi w ciążę jedynie przez kopulację, to jest połączenie dwóch osobników akcie płciowym, czego skutkiem jest zapłodnienie, czyli połączenie komórek rozrodczych plemnika i komórki jajowej. Okres pomiędzy zapłodnieniem, a narodzinami potomstwa, zwany ciążą jest różny u różnych ssaków. Na ogół jednak jest on związany z wielkością zwierzęcia, czyli im zwierze jest większe, tym dłuższa jest wówczas ciąża i mniej liczne potomstwo. Króliki z kolei rodzą się już po miesiącu ciąży, a jednorazowo mogą mieć nawet do dziesięciu młodych. Natomiast żyrafa rodzi się jako jedynaczka po okresie siedemnastu miesięcy ciąży. A u słoni afrykańskich ciąża trwa 22 miesiące. Naczelne oraz człowiek znajdują się po środku tej skali, rodząc potomstwo po około dziewięciu miesiącach. W okresie ciąży zachodzą w organizmie samicy zasadnicze zmiany ustępujące stopniowo po porodzie – ulegają zestawieniu czynności niektórych gruczołów wydzielania wewnętrznego, tworzy się łożysko, a także wytwarza się siara, czyli wydzielina gruczołu mlecznego pojawiająca się w ostatnim okresie ciąży.

Lwia część

Lwia część Kiedyś, jedna z moich znajomych, oglądając jakiś program przyrodniczy o lwach z sarkazmem stwierdziła, że u lwów to jest jak u ludzi – samica poluje i przynosi jedzenie, zaś samiec przychodzi na gotowe. Oczywiście, on zasiada do stołu pierwszy i dopiero kiedy on się naje, biesiadować mogą pozostali członkowie stada. Stąd właśnie wywodzi się powiedzenie „lwia część”. Komuś należy się lwia część albo ktoś wziął sobie lwią część – czyli mówiąc najprościej, zagarnął zdecydowaną większość. Słusznie czy niekoniecznie słusznie, to już zupełnie inna sprawa. Można dla przykładu zgarnąć lwią część laurów oraz pochwał w pracy. Lwią część wypłaty można przeznaczyć na opłacenie rachunków i innych zobowiązań finansowych. W wyborach jeden kandydat może zgarnąć lwią część głosów wyborców. W jakiejś grze losowej czy gdzieś w kasynie ktoś może zagarnąć lwią część puli przeznaczonej na wygrane. Lwia część to coś, co w określonych sytuacjach każdy z nas od czasu do czasu chciałby dostać na swoją wyłączność.

Wygląd

Wygląd Nur to raczej niewielki ptak, nie większy od małej gęsi. Ma dość wydłużony tułów pokryty ciemnymi piórami, poprzetykanymi białymi plamkami. Jego brzuch za to jest całkowicie biały. Szyja nura oraz jego potylica przybiera w okresie godowym bardzo charakterystyczne barwy – są to wówczas prążki, na przemian czarne i białe – tak, jak u zebry. Głowa nura jest bardzo długa, całkowicie szara. Szyja nurów, dość długa i szczupła, w okresie reprodukcyjnym pokrywa się charakterystycznym, rdzawym upierzeniem, od czego nury wzięły swoją nazwę. Ma duże, okrągłe czerwone oczy, które pozwalają mu świetnie widzieć pod wodą, jeżeli oczywiście nie jest wybitnie mętna. Nury mają średniej wielkości, w stosunku do reszty ciała, dzioby o kształcie sztyletu, jak zresztą większość ptaków polujących w ten sposób, co one, na przykład kormorany. Nury chodzą bardzo pokracznie, ich odnóża są przystosowane raczej do poruszania się po oraz pod wodą. Nogi nura wyrastają na końcu jego ciała, są idealnie przystosowane do pływania – mają trzy dobrze wykształcone palce zrośnięte dużą, silną błoną pławną oraz czwarty, karłowaty i nieprzydatny w życiu palec. Całe ciało nurów jest jakby wydłużone, idealnie przystosowane do wodnego trybu życia, jaki prowadzą te ptaki.

Komar

Komar Drugim owadem, jaki zaprezentuje w tym oto artykule jest komar. Komar to podobnie jak much owad latający. Jego skrzydełka, które podobnie jak u much znajdują się w górnej części ciała również wydają specyficzne brzęczenie, jednak różnica polega na tym, że to brzęczenie jest o wiele cichsze. Powoduje to, że nasze uszy mogą wychwycić zbliżającego się komara z bardzo małej odległości. Daje to bardzo dużą przewagę komarowi. Komar posiada ostre żądło na przedzie głowy, dzięki któremu wbija się w nasze ciało i wysysa z nas krew. Oczywiście ilość, którą wyssie z nas pojedynczy nie zrobi nam nawet najmniejszej krzywdy, jednak w miejscu ukąszenia zaczniemy odczuwać bardzo nieprzyjemne swędzenie. Swędzenie to właśnie jest głównym powodem, dla którego ludzie tak bardzo nienawidzą komarów. Oczywiście jak w przypadku much jest wiele sposobów na eksterminację komarów. Ponad wymienione sposoby w przypadku muchy można jeszcze zastosować lampy elektryczne. Wabią one światłem takie owady jak muchy czy komary i porażone prądem tej lampy owady umierają.

Mrówka

Mrówka Mrówka jest to malutki owad, jednakże chyba najbardziej liczny. Występowania mrówek nie możemy zawęzić do żadnego kontynentu, ponieważ występują one niemalże pod każdą szerokością geograficzną. Mrówki to owady bardzo pracowite. Żyją w społeczeństwach kastowych. Co to znaczy? Znaczy to nic innego, że posiadają hierarchie, według której jest przydzielana praca, prawa i obowiązki. Do tej pory liczbę gatunków mrówek szacuje się na ponad dwanaście tysięcy. Taka liczba budzi pewien respekt. Mrówki całymi dniami gromadzą pożywienie, powiększają swoje legowisko, a tak właściwie gniazdo, bo taką nazwę nosi miejsce, w który mrówki przebywają. Mrówki posiadają bardzo charakterystyczne cechy zarezerwowane tylko dla ich gatunku. Posiadają bardzo specyficzny wygląd. Po boku swojego ciała posiadają trzy pary odnóży, czyli razem mają sześć nóg. Charakteryzują się również tym, że potrafią podnosić ciężary, które kilkakrotnie przewyższają wartość ciężkości ich własnego ciała. Tak, więc zacznijmy szanować mrówki.

Ssaki w niebezpieczeństwie

Tygrysy szablozębne, pokryte futrem mamuty i włochate nosorożce należą do wielu gatunków dziś już wymarłych. Działalność człowieka przyczynia się w dużej mierze do zagłady kolejnych zwierząt. Co roku kilka gatunków znika bezpowrotnie z powierzchni ziemi. Najbardziej musimy się obawiać wymierania coraz to większej ilości wszystkich zwierząt w związku ze znikaniem roślinności służącej im za pokarm, bez którego nie są w stanie przeżyć. Szeroko znany jest problem pandy olbrzymiej. Zwierzę to zamieszkuje lasy niewysokich gór w zachodnich Chinach, a pozostało już zaledwie niespełna 500 przedstawicieli tego gatunku. Bambus, którym się panda żywi zakwita średnio, co 30 lat, a rośliny tej pozostało tak niewiele, że jeśli zdarzy jej się nie zakwitnąć w odpowiednim czasie, panda zostanie pozbawiona swego głównego pożywienia. Zagrożone są również, inne gatunki, które zostały objęte ochroną, jednak nawet to nie powstrzymuje człowieka od swych nagannych zachowań.

Środowisko naturalne

Środowisko naturalne Lis, jako istota potrafiąca dostosować się do niemal każdych warunków, nie ma jednego określonego siedliska. Można spotkać go na prawie każdym rodzaju terenu, od wysokich gór, przez miasta po półpustynie. Zaobserwowano jednak, że najbardziej odpowiadają mu tereny przejściowe – na przykład skraje lasów lub zagajniki. Preferuje tereny, na których nie brakuje wody do picia, roślinności, która może stanowić dla niego schronienie oraz otwartych przestrzeni, na których mógłby polować na owady lub małe gryzonie. Lis często mieszka nad brzegami strumieni, w okolicach pól kartofli, w niewielkich lasach liściastych. Vulpes vulpes, lis pospolity, często żyje wraz z innymi lisami – nie wchodzi jednak z nimi w konkurencję, bo lisy inne niż vulpes vulpes są najczęściej niezwykle wyspecjalizowane. Na przykład lis polarny potrafi wytrzymać temperatury sięgające 50 stopni poniżej zera, i to nie zmieniając w ogóle swego metabolizmu, podczas gdy lis polarny musi zmienić swój sposób odżywiania gdy temperatura staje się niższa niż 13 stopni poniżej zera. Z kolei fenek potrafi obyć się przez wiele dni bez wody – żyje zazwyczaj na pustyniach, nawet tych najbardziej wyjałowionych, gdzie potrafi przez długi czas utrzymywać się przy życiu jedząc nawet najdrobniejsze owady. Lis pospolity nie jest w stanie dotrzymać fenkowi kroku – nie wchodzi nigdy na pustynie, pozostając raczej w obszarze półpustynnym.

Reprodukcja

Reprodukcja Nury docierają na miejsca, gdzie odbędą się lęgowiska, na początku maja, czasem nieco później – ostatnie ptaki przybywają tam w połowie czerwca. Nury są stricte monogamicznymi ptakami, w ogóle nie zmieniają partnera – co roku kopulują z tym samym ptakiem. Oczywiście w przypadku śmierci lub zniknięcia jednego z partnerów, osamotniony nur w czasie kilku dni zdobywa nowego partnera, z którym, tak samo jak poprzednim, spotka się znowu w następnych latach. Nury mogą gniazdować w pobliżu ptaków innych gatunków, nawet innych nurów, jednak absolutnie nie tolerują żadnych ze swojego gatunku, na tym tle często dochodzi do walk, niezbyt jednak krwawych. Samiec i samica, którzy spotkali się po okresie zimowania, od razu rozpoczynają specjalny ceremoniał godowy, który niejako potwierdza ich wzajemną do siebie przynależność. Po tegoż odbyciu dochodzi do kopulacji (zawsze na lądzie) po której ptaki wracają do wody i zajmują się tam wzajemnie toaletą, czyszcząc sobie pióra. Nury budują swe gniazda najchętniej na wysepkach w całości otoczonych wodą, tak, by uchronić się przed ewentualnym atakiem lądowych drapieżników, przede wszystkim – lisa, który chętnie wyjadłby jaja nurów lub zabił i zjadł młode.