This is default featured slide 1 title

You can completely customize the featured slides from the theme theme options page. You can also easily hide the slider from certain part of your site like: categories, tags, archives etc. More »

This is default featured slide 2 title

You can completely customize the featured slides from the theme theme options page. You can also easily hide the slider from certain part of your site like: categories, tags, archives etc. More »

This is default featured slide 3 title

You can completely customize the featured slides from the theme theme options page. You can also easily hide the slider from certain part of your site like: categories, tags, archives etc. More »

This is default featured slide 4 title

You can completely customize the featured slides from the theme theme options page. You can also easily hide the slider from certain part of your site like: categories, tags, archives etc. More »

This is default featured slide 5 title

You can completely customize the featured slides from the theme theme options page. You can also easily hide the slider from certain part of your site like: categories, tags, archives etc. More »

 

Nurkowanie

Nurkowanie Nury całe dnie spędzają na polowaniu, oczywiście oprócz okresu lęgowego. Łowią tak długo, jak tylko pozwalają na to warunki środowiska – jeżeli tylko mają tyle światła, by dostrzec pod wodą rybę, to starają się ją złapać. Nury są świetnymi nurkami, skąd oczywiście wzięła się ich polska nazwa. Mogą pod wodą wytrzymać, zupełnie sobie nie szkodząc, nawet 2 minuty. Nurkują na głębokość często przekraczającą 10 metrów p.p.m., i to nawet kilkukrotnie – rekordzistą jest nur, który zszedł aż 60 metrów poniżej powierzchni wody. Z kolei inny ptak pobił rekord wytrzymałości – przebywał pod wodą przez 5 minut, ani razy się nie wynurzając. Średnio jednak nury nurkują o wiele krócej, bo najczęściej około jednej minuty, bo schodzą pod wodę bardzo często – mogą nurkować przez godzinę raz po razie , nie robiąc prawie żadnych przerw – oprócz, oczywiście, tych na pobranie wystarczającej do przeżycia ilości tlenu. Nury mają wspaniale przystosowane ciało do przebywana pod wodą. Opór, jaki stawia wodzie, jest naprawdę minimalny – w czasie jednego zanurzenia nur może przepłynąć nawet 600 metrów, a bywa, że i nieco więcej. Nury w wodzie przyjmują charakterystyczną pozycję, w której wydłużają całe swoje ciało tak, by stawiać wodzie jak najmniejszy opór.

Pożywienie

Ssaki możemy podzielić ze względu na rodzaj pożywienia, jakie zjadają, na trzy grupy. Pierwszą grupę stanowią roślinożercy. Niektórzy z nich są bardzo wybredni, na przykład miś koala je wyłącznie liście dwunastu gatunków eukaliptusa. Niektóre ssaki, jeśli nie mają wyboru, jedzą wszystko. Jednak na ogół preferują trawy bądź liście, pędy, a także gałązki drzew i krzewów. Najpopularniejszymi roślinożercami są nieparzystokopytne – konie, nosorożce oraz parzystokopytne – jeleń, bizon. Na druga grupę składają się drapieżcy i owadożercy. Niektóre zwierzęta mięsożerne, jak hiena, żywią się głownie padliną i szczątkami pozostawionymi przez innych drapieżników. Większość jednak poluje, używając wyostrzonych zmysłów do tropienia ofiary, siły i zwinności do jej schwytania oraz ostrych pazurów i zębów do zabijania. Ostatnią grupę tworzą zwierzęta wszystkożerne. Większość ssaków korzysta zarówno z roślinnego jak i zwierzęcego źródła pożywienia, na przykład niedźwiedzie z wyjątkiem polarnych jedzą niemal wszystko. Jednak tylko naczelne, a wśród nich człowiek, są naprawdę wszystkożercami.

Pożywienie

Pożywienie Lisy są wszystkożerne, ale ich podstawowym pożywieniem, szczególnie w Europie, Ameryce Północnej i Australii, są króliki, które stanowią nawet do 78% ich jadłospisu, co wykazały liczne badania. Drugie w kolejności są niewielkie ssaki, przede wszystkim gryzonie (a z tych kolei głównie polne myszy). Gdy nadarzy się okazja lis nie wzgardzi ptakami, takimi jak kuropatwy, kaczki, bażanty, a także jajami wszelkich ptaków, które nie gniazdują zbyt wysoko. Zjada także dżdżownice, chrząszcze, motyle oraz wiele innych owadów. Żywi się także roślinami – chętnie zjada porzeczki, jabłka, jagody, owoce dzikiej róży. Okazuje się, że w razie niedoboru mięsa, lis może żywić się niemal wyłącznie roślinami. Gdy zajdzie taka potrzeba list staje się padlinożercą – chętnie pałaszuje zwłoki zwierząt kopytnych. W miastach, gdzie lis żyje coraz częściej, żeruje na śmietniskach, wkrada się do ogrodów i sadów, poszukuje na ulicach resztek żywności pozostawionych przez ludzi. Lis zmienia swoją technikę polowania w zależności od ofiary – gdy poluje na królika, czatuje przez jakiś czas w zasadzce i szybkim ruchem atakuje zaskoczonego gryzonia. Gdy w grę wchodzą mniejsze gryzonie, na przykład myszy, lis zwykł skakać na wysokość 1 metra w górę, a następnie, bardzo precyzyjnie celując, spada na swą ofiarę. Potrafi też spędzić wiele czasu rozkopując dany teren w poszukiwaniu dżdżownic.

Życie społeczne

Życie społeczne Nury przez połowę roku prowadzą zupełnie samotny tryb życia. Gromadzą się w większe grupy tylko podczas okresu lęgowego. Gdy żyją samotnie, najchętniej bytują albo na morzu albo na dużych jeziorach, które nie zamarzają podczas zimy – czyli wszędzie tam, gdzie mogą zimą znaleźć odpowiednie, rybne oczywiście, pożywienie. Nury na okres zimowania docierają w niewielkich, najwyżej dziesięcioosobniczych, grupach – gdy jednak dotrą już do celu przeznaczenia rozpraszają się i w ogóle się między sobą nie kontaktują, samotnie polując i śpiąc. Nie bronią wówczas swego terytorium, swobodnie przenikają na tereny na których żyją inne nury. Dzieje się tak aż do kwietnia, kiedy to nury zmieniają miejsce życia i przelatują do miejsc, gdzie odbędzie się lęgowisko. Wówczas to żyją w nieco większym zagęszczeniu, choć każdy nur kontaktuje się niemal wyłącznie tylko z jednym osobnikiem swego gatunku – swym partnerem. Stają się wtedy ptakami bardzo terytorialnymi, co nie dziwi – w końcu mieszkają w miejscach, w których nie jest łatwo o pożywienie, bardzo zażarcie więc bronią swego dużego terytorium – na jedną parę przypada najczęściej od 50 do 200 hektarów. Bywa jednak, że terytorium to jest dużo większe.

Lwia grzywa

Lwia grzywa Z czego słyną lwy? Oczywiście, że ze swoich pięknych grzyw! Poszczycić się nimi mogą jednak jedynie osobniki rodzaju męskiego, u samic one nie występują. Lwia grzywa to przede wszystkim symbol zdrowia zwierzęcia – im nasz bohater zdrowszy, z tym piękniejszą grzywą dumnie się obnosi. Poza tym lwice przy wyborze partnera zwracają właśnie ogromną uwagę na grzywę – jak wszystkie samice, pragną posiadać zdrowe potomstwo. Nastroszona grzywa to również wyraźne ostrzeżenie dla nieproszonego gościa – uważaj, bo jestem naprawdę groźny i będę bronił swojego terytorium. Im lew starszy, tym jego grzywa staje się ciemniejsza. Naukowcy przypuszczają, że pierwsze chodzące po ziemi lwy w ogóle nie posiadały czegoś takiego jak grzywa. W im cieplejszym miejscu żyje dany lew, tym rzadszą ma grzywę, zaś tam, gdzie temperatury są nieco niższe, grzywa jest gęstsza. O ludziach, którzy mają piękne, bujne włosy często się mówi właśnie, że są szczęściarzami i posiadają lwie grzywy. Jest to jak najbardziej komplement.

Gdzie żyją ssaki

Gdzie żyją ssaki Miejsce zamieszkania ssaków zależy od wielu czynników, między innymi ilości i rodzaju potrzebnego im pożywienia, sposobu ich poruszania oraz schronienia. Do najważniejszych czynników należy klimat i szata roślinna. Świat możemy podzielić na pięć krain zoogeograficznych, zoogeograficznych każdą z nich zamieszkuje charakterystyczna fauna. Kraina holarktyczna obejmuje północną Azję, Europę i Amerykę Północną. Kraina subtropikalna to Ameryka Środkowa i Południowa. Natomiast kraina etiopska obejmuje południowe kraje arabskie i całą Afrykę z wyjątkiem jej północnych krańców. Kraina orientalna to Indie, Chiny i Azja południowo-wschodnia. Do krainy australoazjatyckiej należy Australia, Nowa Gwinea, Nowa Zelandia i południowa Indonezja. W krainach tych rozwinęły się różne gatunki ssaków, przystosowanych do specyficznego klimatu i roślinności. Tak więc wśród traw krainy etiopskiej Afryki żyją ssaki inne niż na subtropikalnych terenach Ameryki Południowej. Natomiast duże zwierzęta, takie jak antylopy i żyrafy zamieszkują afrykańskie sawanny.

Ćma

Ćma Kolejnym owadem, który zostanie opisany przeze mnie w tym artykule jest ćma. Ćma jest to owad nocny, który za dnia najczęściej chowa się w zaciemnione miejsca i czeka lub śpi aż nastanie noc. Wtedy jego aktywność ponownie wzrasta i zaczyna swoje łowy. Ćmy to również owady latające, jednak są o wiele większe od komarów czy much. Ćmy są również określane mianem motyli nocnych. Różnice między motylami dziennymi, a ćmami nie są tak oczywiste i nie można jednoznacznie ich określić. Na pewno da się zauważyć, że motyle nocne, czyli ćmy są większe, grubsze i z całą pewnością bardziej owłosione niż motyle dzienne. Ćma zaczyna się rozwijać jako jajeczko złożone przez mamę ćmę, następnie z jajeczka wychodzi gąsienica. To kolejny etap rozwoju ćmy. Następnie gąsienica po osiągnięciu odpowiedniego stadium rozwoju uwija wokół siebie kokon. Kokon taki najczęściej jest stworzony z materiału przypominającego lub będący jedwabiem. Największe ćmy swoją wielość posiadają do prawie czterech centymetrów, oczywiście w rozpiętości skrzydeł.

Historia

Historia Nury pojawiły się na ziemi już około 30 milionów lat temu, są jednymi z najbardziej prymitywnych ptaków, które nie podległy nigdy tak dużej ewolucji jak inne. Już pierwsi potomkowie dzisiejszego nura byli do niego bardzo podobni, mieli wiele cech dla niego charakterystycznych, na przykład wydłużone ciało i sztyletowaty dziób. Przez wiele lat nury były zaliczane do innego rzędu, niż dziś – wówczas, w XIX wieku, sytuowano je obok perkozów, pingwinów i alk. Jednak w XX wieku naukowcy stworzyli dla nurów odrębną rodzinę, bowiem ptaki te znacznie różniły się od tych, z którymi dotąd je sytuowano. W badaniach przeprowadzonych w latach 70tych XX wieku okazało się, że nury mają wspólnego przodka z pingwinami, ale już nie z perkozami – te ostatnie wywodzą się z zupełnie innego ptasiego pnia. Pierwszymi przodkami nurów były duże, dobrze nurkujące ptaki żyjące w końcowej fazie kredy, czyli około 50 milionów lat temu. Ptaki te coraz bardziej specjalizowały się w prowadzeniu wodnego trybu życia, co zaowocowało w końcu zaistnieniem takiego nura, jakiego znamy dziś – choć, oczywiście, ma on kilka podgatunków, które rozwijały się różnie w zależności od tego, jakie zajmowały środowisko.

Poznać siłę lwa

Poznać siłę lwa Hasło „poznaj siłę lwa” kojarzy się nam nieodmiennie z reklamą pewnej firmy ubezpieczeniowej, aczkolwiek coś w tym powiedzeniu jest. Nie chodzi tutaj bynajmniej o ową firmę, ale o tą lwią siłę. Nie ulega wątpliwościom, że lwy są zaliczane do zwierząt bardzo silnych, co umożliwia im specjalna budowa ciała, dla przykładu szczęk, które potrafią zmiażdżyć nawet większe od lwa zwierzę. Tymczasem jak się okazuje, większy wcale nie musi oznaczać, że od razu silniejszy. Żaden człowiek o zdrowych zmysłach nie ma najmniejszej ochoty przekonać się na własnej skórze, czym w praktyce jest siła lwa. Prawdopodobnie nic by z tego człowieka nie zostało, dlatego na widok takich drapieżników budzi się w nas instynktowny lęk, respekt i obawa. – nazywa się to ni mniej, ni więcej, tylko instynkt samozachowawczy. Dlatego naprawdę godni podziwu są ludzie, którzy dla przykładu na potrzeby cyrkowych występów tresują lwy (cóż, osobiście miejsca takie jak cyrk uważam za barbarzyńskie, ale o gustach się nie dyskutuje).

Wścieklizna

Wścieklizna Lis jest zwierzęciem ogromnie podatnym na wściekliznę. Teoretycznie może żyć w środowisku naturalnym nawet do 12 lat, ale praktyka pokazuje, że zazwyczaj ginie w wieku 3 lub 4 lat. Mimo, że lis nie ma już wielu naturalnych konkurentów na terenach na których bytuje, to wciąż czyha na niego wiele zagrożeń – przede wszystkim działalność człowieka, który na niego poluje, oraz wszelkie choroby. Najgroźniejszą dla lisów chorobą jest wścieklizna. Zarażony nią lis ginie maksymalnie po trzech tygodniach. Zdarzały się okresy, gdy wścieklizna potrafiła zabić 80% lisów z całej populacji na danym terenie. Na szczęście wobec wielkiej płodności lisów, które potrafią wydać na świat nawet do 12 lisiąt, populacja taka w ciągu 4 lat odnawiała się. Wścieklizna jest chorobą, która szybko się rozprzestrzenia – w dniach poprzedzających śmierć zarażone nią zwierze całkowicie zmienia swoje zachowanie. Miast być zwyczajowo ostrożne i nieufne stara się pogryźć wszystko, co staje mu na drodze – czy to człowieka, czy to inne zwierzęta. W ten sposób wiele lisów może szybko zostać zarażonych wścieklizną. W dużej mierze to wścieklizna przyczyniła się do pogromów, jakich ludzie dokonywali na lisach – lis był bowiem uważany za zwierzę, które najbardziej winne jest rozpowszechnianiu tej paskudnej choroby na ludzi, zwierzęta domowe (w tym psy) oraz zwierzęta leśne. W Niemczech w niektórych okresach zabijano nawet po 180 000 tysięcy lisów rocznie – po to, by zlikwidować źródło wścieklizny. Od kilkunastu lat istnieją inne metody zwalczania tej choroby u lisów – rozkłada się na przykład przynętę żywnościową nafaszerowaną szczepionką, która daje zwierzęciu, które ją zje, czasową odporność na wściekliznę.