Tag: historia

Historia

Historia Nury pojawiły się na ziemi już około 30 milionów lat temu, są jednymi z najbardziej prymitywnych ptaków, które nie podległy nigdy tak dużej ewolucji jak inne. Już pierwsi potomkowie dzisiejszego nura byli do niego bardzo podobni, mieli wiele cech dla niego charakterystycznych, na przykład wydłużone ciało i sztyletowaty dziób. Przez wiele lat nury były zaliczane do innego rzędu, niż dziś – wówczas, w XIX wieku, sytuowano je obok perkozów, pingwinów i alk. Jednak w XX wieku naukowcy stworzyli dla nurów odrębną rodzinę, bowiem ptaki te znacznie różniły się od tych, z którymi dotąd je sytuowano. W badaniach przeprowadzonych w latach 70tych XX wieku okazało się, że nury mają wspólnego przodka z pingwinami, ale już nie z perkozami – te ostatnie wywodzą się z zupełnie innego ptasiego pnia. Pierwszymi przodkami nurów były duże, dobrze nurkujące ptaki żyjące w końcowej fazie kredy, czyli około 50 milionów lat temu. Ptaki te coraz bardziej specjalizowały się w prowadzeniu wodnego trybu życia, co zaowocowało w końcu zaistnieniem takiego nura, jakiego znamy dziś – choć, oczywiście, ma on kilka podgatunków, które rozwijały się różnie w zależności od tego, jakie zajmowały środowisko.

Historia

Historia Najdawniejszym znanym nam przodkiem lisa jest zwierz żyjący 400 000 – 650 000 tysięcy lat temu na terenach Eurazji oraz Ameryki Północnej. Był o wiele większy od dzisiejszego lisa – lecz jest to między nimi jedna z niewielu znaczących różnic. Mięsożercy, tacy jak lis, pojawili się u schyłku epoki dinozaurów. Początkowo były to istoty stricte owadożerne, by następnie zacząć polować na większe zwierzęta roślinożerne. Roślinożercy jednak stawali się w miarę upływu czasu coraz szybsi i pierwsi mięsożercy przeszli dużą ewolucję, dzieląc się na psowate i kotowate. Lis należy do tych pierwszych. Sposób odżywiania się psowatych, z racji ich mniejszych rozmiarów, stał się o wiele bardziej urozmaicony niż kotowatych – co wspaniale dziś pokazuje przykład absolutnie wszystkożernego lisa. Lis, występujący naturalnie na całej półkuli północnej został na półkulę południową sprowadzony przez człowieka – do Australii. Dokonali tego osadnicy brytyjscy, którzy pragnęli zapełnić australijskie lasy lisem, by mieć na co polować – bowiem tamtejsza zwierzyna nie dostarczała im wystarczającej rozrywki w czasie polowania. Lis w Australii przyjął się świetnie – niektórzy twierdzą nawet, że aż za dobrze, bowiem zagraża niektórym rodzimym australijskim stworzeniom i jego populacja musi być nieustannie regulowana przez człowieka.