Tag: wygląd

Wygląd

Wygląd Nur to raczej niewielki ptak, nie większy od małej gęsi. Ma dość wydłużony tułów pokryty ciemnymi piórami, poprzetykanymi białymi plamkami. Jego brzuch za to jest całkowicie biały. Szyja nura oraz jego potylica przybiera w okresie godowym bardzo charakterystyczne barwy – są to wówczas prążki, na przemian czarne i białe – tak, jak u zebry. Głowa nura jest bardzo długa, całkowicie szara. Szyja nurów, dość długa i szczupła, w okresie reprodukcyjnym pokrywa się charakterystycznym, rdzawym upierzeniem, od czego nury wzięły swoją nazwę. Ma duże, okrągłe czerwone oczy, które pozwalają mu świetnie widzieć pod wodą, jeżeli oczywiście nie jest wybitnie mętna. Nury mają średniej wielkości, w stosunku do reszty ciała, dzioby o kształcie sztyletu, jak zresztą większość ptaków polujących w ten sposób, co one, na przykład kormorany. Nury chodzą bardzo pokracznie, ich odnóża są przystosowane raczej do poruszania się po oraz pod wodą. Nogi nura wyrastają na końcu jego ciała, są idealnie przystosowane do pływania – mają trzy dobrze wykształcone palce zrośnięte dużą, silną błoną pławną oraz czwarty, karłowaty i nieprzydatny w życiu palec. Całe ciało nurów jest jakby wydłużone, idealnie przystosowane do wodnego trybu życia, jaki prowadzą te ptaki.

Cechy charakterystyczne

Cechy charakterystyczne Przeciętny człowiek bardzo łatwo potrafi rozpoznać lisa pospolitego – jego specyficzne, rude, ubarwienie, puszysty długi ogon i sterczące duże uszy stanowią najbardziej charakterystyczne cechy wyglądu lisa. Jego futro staje się na zimę o wiele gęściejsze niż latem, podobnie – na ogonie. Ogon, który często stanowi do 2/3 długości całego lisa, jest dla niego bardzo ważną częścią ciała – pomaga mu utrzymać równowagę podczas skoków, biegu oraz innych oraz wszelkich szybkich, gwałtownych ruchów. Ogon stanowi niejakie przedłużenie lisiego tułowia i gdy zwierzę skacze, to ogon staje swego rodzaju wahadłem, zapewniającym mu utrzymanie pełnej równowagi. Lis dysponuje świetnym słuchem. Ma niezwykle ruchliwe małżowiny, co pozwala mu świetnie wyłapywać i lokalizować źródła wszelkich dźwięków. Lis potrafi usłyszeć dźwięki o częstotliwości od 700 do 3000 Hz. Jak większość psowatych lis ma bardzo słaby wzrok – jego, najczęściej brązowe, płowe lub żółte oczy nie potrafią zbyt dobrze rozróżnić nieruchomych kształtów, nie wspominając już o istotach ruchliwych, nawet takich, na jakie lis poluje. Dlatego w polowaniu lis wykorzystuje przede wszystkim słuch – węch z kolei służy mu dopiero w momencie, w którym chwyta zdobycz. Lis ma wydłużony pysk wypełniony 42 małymi, lecz bardzo ostrymi zębami.